Günün sonunda aslında…

Bir tam günü nasıl geçirdiğimi düşündüm geçenlerde… günün içini nelerle doldurduğumu nelerle boşalttığımı, nasıl başladığımı ve nasıl bitirdiğimi…

Yahu ne çok şeyle cebelleşiyoruz bir tam gün içinde. Yaşadığımız coğrafyadan mütevellit zaten bitakım eksilerle başlıyoruz güne “sabah haberleri” adı altında. Yola çıktığın anda da gördüğün, normalleştirdiğin, görmezden geldiğin birsürü şey var. Altyapısı leş şekilde yapılmış sokaklar, kırmızı ışıkta geçen arabalar, kaldırımsız yollar, garip enterasan kokular, sürekli bir yerlerde ya yol yapımı çalışması ya bir inşaat… inşaat mevzunu ankaradan bu yana çözemedim zaten, altyapımızı güçlendiriyoruz adı altında hep bir yol çalışması, hep kazılar ve inşaatler, kapanan yollar, durağı ve hattı değişen otobüsler, uzayan trafik kuyrukları, şehiriçi toplu taşıma keşmekeşi. Hem yıllarca devam ediyor ve bitmiyor hem de altyapı diyolar… yahu altyapı dediğiniz şey aslında sürdürülebilir bir sistem oluşturmak değil mi? hem sürdürülebilir değil hem bitmiyor! yeni baştan şehir yapsam daha kolay olurdu vallai!

Neyse çok derine dalmadan, işe gidersiniz, yoğunsa daha kötü, sürekli birşeylerle uğraşırsınız, önemli önemsiz, birçok işte de insan ilişkileri mevcut çok yalnız bi işiniz yoksa… neyse efenim işten çıkarsınız eve gelirsiniz nasıl bir akşam geçirmek istiosanız artık televizyon, playstation, internet, kitap, çay kahve müzik, arkadaş ziyareti, dışarıya çıkıp takılmaca bıdı bıdı…

Günün sonunda yatağa yattığınızda kafanızın içinde ne geçiosa işte en önemli şeyler onlardır… bütün gün zilyon tane şey olmasına, milyon tane şeyi düşünüp, binlerce karar alıp, yüzlerce eyleme geçmemize rağmen günün sonunda yatağa yattığımızda çok keskin bir ya da birkaç şey vardır aklımızda… bazen mutlu eden, bazen rahatsız eden, bazen sevindiren, bazen üzen, bazen vicdan yaptıran, bazen keşkelerle, bazen iyikilerle dolu, bazen ertesi gün veya günlerde yapılması gerekenleri hatırlatan bazen önceki gün veya günlerde olmuşlardan unutulması gereken…

ama günün sonunda en çok neyi düşünüyorsak önemli olan onlardır… gün içinde yolda yürürken, etrafa bakarken, insanlarla konuşurken, ilişki ve iletişim kurarken, davranırken belki en çok düşünmemiz gereken “bu günün sonunda aslında önemli olan ne olacak? ” sorusunu sormak… bir cevap verip ondan sonra devam etmek…

dipnot: şuaralar her gece mutluluk veren var aklımda…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: